Download de enige echte FindingOmar Soundtrack!
Eindelijk is-ie er: de langverwachte FindingOmar Megahits verzamelaar!
Speciaal voor jou maakten we een bijzonder kritische grabbel uit het arsenaal aan partyhits dat we het afgelopen jaar ontdekt hebben, en goten het in de nu al legendarische FindingOmar Megahits-verzamelaar. Download ‘m, zet ‘m in je iTunes, op je iPod of iPhone en dansen maar!
Bedankt en tot binnenkort!
Over iets meer dan twee weken staan we terug in België, maar daar denken we dezer dagen niet al te veel aan. Na het zware werk van de afgelopen maanden, was het tijd om uit te blazen. Aangezien we nu toch als koningen kunnen leven, hebben we onszelf getrakteerd op een veertiendaags plezierreisje. Met een huurauto doorkruisen we Nieuw-Zeeland van noord naar zuid. En nu, in Wellington, zitten we -letterlijk en figuurlijk- halfweg.
Maar we spoelen even vier weken terug…
Vooraleer we in Sydney arriveerden, maakten we een korte tussenstop in de Australische hoofdstad Canberra. Een saaie, ongeliefde, ceremoniële of puur administratieve stad volgens de meeste Australiërs. Wij vonden het al bij al nog meevallen, maar meer dan een dag konden we er toch ook niet vullen.
Eens in Sydney moest er snel werk gemaakt worden van de verkoop van Billie Jean. We hoopten ze kwijt te raken voor een goeie tienduizend dollar, maar de eerste cardealer lachte ons letterlijk in ons gezicht uit. Een campervan met meer dan driehonderdduizend kilometers op de teller heeft toch niet zo’n hoge marktwaarde als gehoopt. En aan andere backpackers verkopen was ook geen ideale oplossing, want daar wrong het administratieve schoentje…misschien ‘t enige waar je Australië (of enkel Queensland) kan voor vervloeken. We probeerden ons geluk bij nog meer opkopers, maar het baatte niet. Met pijn in het hart hebben we ze met beperkt verlies verkocht aan Steven Don. Lichtpunt in de duisternis kwam er na de verkoop, toen Steven’s mechanicien uit de biecht klapte en ons gerust stelde dat wij er echt wel een goeie zaak aan gedaan hadden. “He’s such an idiot for buying it for that money. It’s worth half of what he paid….” Achja… des te beter was het gevoel toen we de cheque van 7,500 dollar konden innen!
Twee weken hebben lang we dan gelogeerd in The Pink House en maakten we eindelijk kennis met de backpacker lifestyle: lang in je bed liggen, veel zuipen en feesten. Wij kozen voor een iets saaiere altenatief… maar we hebben ons zeker niet minder goed geamuseerd. Sydney was trouwens in deze periode hét gay-capitaal van de wereld dankzij het wereldbekende Mardi Gras festival, de holebi-hoogmis zeg maar. Het zal niemand verbazen dat er in een stad zoals Sydney nog meer te doen viel dan homo-kijken of -ontwijken… Een kleine opsomming:
- rugbywedstrijd kijken in het Olympisch Park
- bikepolo spelen
- douchen aan Bondi Beach
- met LEGO spelen
- Omar, de pro-skater, vinden
- tribuut brengen aan Nina Simone in het Opera House
- theepotjes drinken en dansen
- physiotherapeutische bezoekjes maken
- postpakketjes versturen
- gratis bezoekje aan het Wildlife Park brengen, dankzij Joy
Joy is de dochter van Vlaamse vrienden van Nicky’s mams. Zij woont al een aantal jaar in Sydney en wij waren meer dan welkom om eens langs te komen. Ook haar gastvrijheid kent geen grenzen want Joy helpt ons tijdelijk uit de nood met het stockeren van onze overtollige bagage. Als we terug in Sydney landen na onze NZ-trip, kunnen we de laatste nacht bij haar terecht. Goed voor een frisse douche en een zachte matras, dankjewel Joy!
De naakte feiten
Wie kickt op cijfers, wist-je-dat’jes of niets beter te doen heeft dan deze blog te volgen, leest best verder. Na al de mooie verhaaltjes en beeldjes, is het tijd om de naakte feiten te presenteren.
- Exact 291 dagen zijn we van huis geweest.
- Pas op de twintigste nacht sliepen we voor het eerst in onze bus, en dat was een nacht om nooit te vergeten.
- In totaal reden we een kleine 26000 kilometer.
- Maar liefst 3515 liter bezine ging er door Billie Jean’s brandstoftank. Da’s goed voor 4785 dollar!
- Gemiddeld dronk Billie Jean 13,76 liter per 100 kilometer.
- Uiteindelijk kostte de zoektocht ons 145 dollar per dag, incl. transport én overnachting voor drie.
- Brandstofprijzen in Australië verschillen nogal van streek tot streek. Het duurste was 1,88 dollar per liter en het goedkoopste was 1,13 dollar per liter.
- In 9 maand tijd hebben we (amper) 6 keer de vuile was gedaan.
- Aal 35 kilo bagage is per post naar België opgestuurd, en nog maken we ons zorgen over overgewicht.
- De échte Omar heeft de Boomse horeca nieuw leven in geblazen en mag alvast drie minischotels kip voor ons warm houden!
We zijn hier bijna klaar, maar hou alvast een stapel mooie foto’s van Nieuw-Zeeland en nog meer stapels verhalen van ons tegoed!
Tot binnenkort!
Het lapje land dat meneer Batman in 1836 afkocht van de Aboriginals voor een appel en een ei, is ondertussen uitgegroeid tot de metropool die Melbourne vandaag is. Wie Melbourne zegt, denkt meteen aan multicultuur, bruisend stadsleven en… de Australian Open. De stad was een maand lang in de ban van het tennistoernooi, je kon er niet naast kijken. Merkwaardig genoeg is tickets bemachtigen niet zo’n moeilijk karwei, toch slaagden we erin het onszelf moeilijk te maken. Een geluk met een ongeluk en een leugentje om bestwil bezorgde ons drie kaartjes om Justin Henin korte metten zien te maken van Kleybanova. We schreeuwden, applaudisseerden, dirigeerden het publiek en intimiteerden de Russische federatie in de naam van het vaderland. En zowaar geschiede de overwinning! Helaas waren de tickets voor de finale te duur, dus keken we op Federation Square op groot scherm naar de finale waarin den Amerikaan sterker was.
En er stond nog meer sport op het programma. In het Etihad Stadium gingen we kijken naar een voetbalmatch tussen Melbourne Victory en Adelaide United. Veel voetbal was er niet aan, toch verpulverde de thuisploeg de bezoekers met twee goals: één in de eerste helft en één in de laatste.
Uiteraard verdedigden we zelf de Belgische eer tijdens een wedstrijdje bikepolo. Ondertussen kunnen we onszelf een volwaardig team noemen en het was dan ook geen groot mirakel toen we de locals vernederden met een 5-0 op het scorebord. Andere koek was het klein toernooi dat werd geörganiseerd op Australia Day, de nationale feestdag. Traditioneel viert iedere doorsnee Aussie dat met bier en bbq, maar zo vaderlandsgeil zijn de polospelers ook weer niet. Dat de organisator een Amerikaan is, zal misschien ook wel een rol gespeeld hebben. Het ging er opvallend harder aan toe dan voorheen. Er was immers een prijzenpot te winnen. Toch presteerde Nicky het om de zenuwslopende finale met z’n team te winnen en werd ons Belgische polo-imago niet al te veel beklad.
En nu tijd voor… muziek. Wat krijg je als je drie rockgoden en een kale supergitarist mengt? Them Crooked Vultures, juist. Voor wie niet zo mee is met de moderne muziek… Google! Hun show in Melbourne verkocht in enkele dagen uit en de heren zagen zich genoodzaakt een tweede show te spelen. Om maar aan te tonen hoe populair ze zijn. Dat was ook te zien aan de verscheidenheid in het publiek: van snotneuzen tot ouwe rockers. En ze rockten de pannen van het dak! En wij waren erbij!
Onze bezoekjes aan de musea, het strand en de stadswandelingen/shoppingtours daar bij gerekend, geeft een beeld van wat we in twee weken Melbourne gepresteerd hebben. Voor wie zich afvraagt waar we geslapen hebben: op de grond bij een vriend van een vriend en onder de brug waar het stonk naar vis. En zelf stonken we ook af en toe.
Tom en Billie Jean trotseerden de Bass Strait en Nicky en Chris het luchtruim om terug voet aan wal te zetten op de vruchtbare Tasmaanse grond. Tasmanië, zo’n negen uur varen of amper één uurtje vliegen vanuit Melbourne, is de enige Australische eilandstaat. (Bali, niet officieel meegerekend)
Tijdelijk reisden we met extra gezelschap, want Robbert studeert de komende vijf maanden aan de universiteit van Hobart en zag zijn kans schoon om met ons mee het eiland te verkennen. Het eiland is zo goed als één groot nationaal park en telt ontelbaar veel (beschermde) dier- en plantensoorten. Voor een bioloog in spé (Robbert) is dat een natte droom die in vervulling gaat. Voor de rest (wij dus) was het meer dan de moeite. Twee weken reden we het eiland rond en de foto’s spreken voor zich.
Ondertussen zijn we weer in Melbourne en vertrekken we morgen richting Sydney, via Canberra. Naarmate de zoektocht eindigt, moet er ook één en ander geregeld worden, vooral de verkoop van Billie Jean. Maar ook nog veel meer. U duimt toch ook?
… en net daarom is hij onze kapitein!
Adelaide is de grootste stad in de staat South-Australia en tegelijk ook de meest stiefmoederlijk behandelde stad van Australië. Net als Antwerpen, is het een grote stad op klein formaat. Bovendien zou er niet zoveel te beleven zijn. Echter als je een paar dagen in de woestijn hebt geleefd, dan bekijk je dat wel anders.
Ons eerste werk was zorgen dat Nicky’s fiets opgehaald en in mekaar gestoken werd. Met een beetje hulp van Rick van de fietsenwinkel, een potje vet en extra ballen, was dat klusje zo geklaard. Het tweede werk was opnieuw wat cultuur opsnuiven. Chris en Tom gingen kijken naar The Beards, een Australisch stel behaarde malloten die liedjes maken over, voor en rond… baarden, uiteraard. Daar liepen ze Stefan tegen het lijf. Hij was door een vriend naar daar gestuurd omdat ‘The Belgians’ in de stad waren. En voor we het goed en wel beseften hadden we alweer een dak boven ons hoofd voor de komende week. Onder dat dak puilt het letterlijk uit van de fietsen. We hebben geprobeerd om ze te tellen, maar er was geen beginnen aan.
Stefan, een Australier met Kroatisch bloed, woont samen met twee makkers op tien minuutjes fietsen van de stad. Eén van zijn housemates, Jamie, was net terug van een fietstocht naar Melbourne. Acht dagen en duizend kilometer. Indrukwekkend, op z’n minst. Jamie en Stefan rijden ook alle twee met een fixed gear bike en dat maakte het voor ons heel makkelijk om te weten te komen waar we moesten zijn. De fixed gear scene in Adelaide leeft wel. Elke dinsdag is er een rit door de stad, en twee maal per week wordt er bikepolo gespeeld. Uiteraard zijn we de Antwerpse eer gaan verdedigen. Met wisselend succes…
Een ander werk, iets wat we niet langer konden laten wachten, is onze reis afronden. Enkele knopen moesten doorgehakt worden, datums geprikt en vliegtuigtickets geboekt. Op 4 februari vaart Tom en vliegen Chris en Nicky naar Tasmanië. Op 18 februari doen we net hetzelfde, maar dan terug richting Melbourne. Dat geeft ons dan twee weken tijd om én Sydney te verkennen én Billie Jean van de hand te doen. Geïnteresseerden kunnen altijd een bod doen in de comments. Op 9 maart vliegen we naar Nieuw-Zeeland, de 24ste weer naar Sydney en een dag later naar Londen. Als alles goed verloopt staan we dus op 26 maart weer in Zaventem.
Tot zover het slechte nieuws…
Adelaide stond helemaal in het teken van de Tour Down Under. Overal zag je fietsers, fietsenwinkels draaiden op volle toeren en wij bivakkeerden voor het Hilton hotel in de hoop een glimp van onze fietshelden te vinden. Helaas. Onze hoop schoot even de hoogte in toen we vernamen dat Lance Armstrong de dag voor de officiële start een fietstochtje organiseerde (via Twitter). De opkomst was waanzinnig hoog; een goeie tienduizend fietsers daagden op, bekenden en minder bekenden.
Na de start van de Tour was het ook voor ons tijd om Adelaide achter ons te laten. Het meest toeristische dat je in Australië kan doen naast Ayers Rock is de Great Ocean Road. We hadden dus geen andere keuze dan die tweehonderd tachtig kilometer met tal van bezienswaardigheden ook te doen. Een aanrader? Ja! Topattratie? Mwa.. In Western Australia zijn we op het vlak van natuurpracht serieus verwend geweest en bijgevolg was dit voor ons maar klein bier..
Ondertussen zitten we al een aantal dagen in Melbourne, een echte wereldstad waar altijd wat te doen is. Maar dat zullen we op een andere keer wel vertellen..
Salu’kes!
De kerstvakantie zit erop dus ook uw geliefkoosde reizigers moesten weer aan de slag. Een tocht door de droge, Zuid-Australische woestijn was hard werken, maar niettemin een kolfje naar onze hand. Misschien eerst nog wat sappige vakantieverhalen, nietwaar?
Het echte zuidwesten van Australië hadden we nog te goed. De verwachtingen waren hoog want heel veel passanten, zowel Australiërs als medereizigers, konden hun enthousiasme haast niet verbergen als we het over pakweg Margaret River of Esperance hadden. En, achteraf bekeken, kunnen we hen geen ongelijk geven. De weg tussen Busselton en Margaret River ligt bezaaid met wijngaarden, de ene al wat groter dan de andere. Zelf hebben we er enkele bezocht en konden we, lichtjes beneveld, besluiten op een mooie dag vol wijnproeven. Veel van de beste Australische wijnen zijn van deze streek afkomstig en vast en zeker bij ons verkrijgbaar. Snel, naar den Delhaize!
Naast wijngaarden vind je hier ook stranden. Veel. Veel en mooi. Yallingup, de thuishaven van onze vriend en surflegende Taj Burrow, is er daar eentje van. De golven waren hier zo hoog en zo krachtig dat het pijn deed om ermee te spelen. Maar toch een must! Een beetje verderop ligt het godvergeten Gracetown. Met een onbemand strand voor ons drie en anderhalve kilo banana prawns in de frigo, werd dat voor ons de plek voor een memorabel kerstdiner. Kerstdag spendeerden we, zoals veel locals, op het strand. ‘t Enige verschil was dat wij geen kerstmutsen ophadden…
De asfaltweg naar het zuiden kronkelt door bossen, over heuvels en langs riviertjes. De frisse geur van eucalyptus en dennenbos hangt in de lucht. Vogeltjes tsjirpen en fladderen roekeloos in ‘t rond. Mierenkolonies zijn naarstig in de weer. Vliegen vechten voor elk vrij plekje op je gezicht. Dit is de streek waar de natuur baas is en Valley Of The Giants is daar het bewijs van. Het kruin van deze bomen piekt zo’n 60m boven de begane grond. Een wankele loopbrug brengt je tot op zo’n 40m doorheen het bos. Spectaculair? Nogal. Zeker als je je bedenkt dat veel van die bomen nog de echo’s van oerknal hebben gehoord. En dat ze van essentieel belang zijn voor het ecosysteem. Iets wat ook veel Aboriginals belangrijk vinden. Dit staken we op na een kort maar begeesterend gesprek met Eugene Eades.
Ook hij inspireerde ons om ons lijntje uit te hangen en de nobele sport van dobberstaren te praktiseren. Al hadden we niet gerekend op de hulp van Aaron, onze visvriend. We ontmoetten hem op een rots in Greens Pool. Op oudejaarsdag nam hij ons mee op een vistrip naar wat het einde van de wereld leek. We moesten vroeg uit de veren, maar dat was het allemaal wel waard. We keerden terug met vier vissen (drie sweetlips en één harlequin cod) naar Betty’s Beach. Dit idyllisch plekje met magisch wit zandstrand en azuurblauwe zee voldeed aan onze eisen voor een oudejaarsdiner. Enkele tieners nodigden ons uit om onze verse vissen op hun BBQ te braden. Tijdens het kampvuur voelden we echter de generatiekloof gapen en de drang om naar aloude gewoonte het nieuwe jaar met enkele danspassen in te zetten knagen. We waren net op tijd in Albany voor het vuurwerk en na twee uurtjes dansen was het tijd om moe maar voldaan ons bed in te kruipen.
Esperance, de parel aan de zuidkust. De knapste stranden vind je hier. Zonder twijfel. De plaatselijke Great Ocean Drive neemt je 40km mee langs de kust, bezaaid met postkaartstranden, een gigantisch roze zoutmeer en vooral adembenemende, onbeschrijflijke kustlijnen. En toen was het weer de droogte in. Tot in Adelaide was er niks te zien. Tweeduizend kilometer. Niets. Op enkele mijndorpjes na.
We zijn nu al een dag of vier in Adelaide. “Is’t daar warm?” Ja. Een hittegolf legt ons lam. “Slapen jullie weer op iemands zetel?” Ja. En de rest vernemen jullie later wel, ‘t is te warm om te typen.
De beste wensen aan al onze volgelingen.
Reacties