Het lapje land dat meneer Batman in 1836 afkocht van de Aboriginals voor een appel en een ei, is ondertussen uitgegroeid tot de metropool die Melbourne vandaag is. Wie Melbourne zegt, denkt meteen aan multicultuur, bruisend stadsleven en… de Australian Open. De stad was een maand lang in de ban van het tennistoernooi, je kon er niet naast kijken. Merkwaardig genoeg is tickets bemachtigen niet zo’n moeilijk karwei, toch slaagden we erin het onszelf moeilijk te maken. Een geluk met een ongeluk en een leugentje om bestwil bezorgde ons drie kaartjes om Justin Henin korte metten zien te maken van Kleybanova. We schreeuwden, applaudisseerden, dirigeerden het publiek en intimiteerden de Russische federatie in de naam van het vaderland. En zowaar geschiede de overwinning! Helaas waren de tickets voor de finale te duur, dus keken we op Federation Square op groot scherm naar de finale waarin den Amerikaan sterker was.
En er stond nog meer sport op het programma. In het Etihad Stadium gingen we kijken naar een voetbalmatch tussen Melbourne Victory en Adelaide United. Veel voetbal was er niet aan, toch verpulverde de thuisploeg de bezoekers met twee goals: één in de eerste helft en één in de laatste.
Uiteraard verdedigden we zelf de Belgische eer tijdens een wedstrijdje bikepolo. Ondertussen kunnen we onszelf een volwaardig team noemen en het was dan ook geen groot mirakel toen we de locals vernederden met een 5-0 op het scorebord. Andere koek was het klein toernooi dat werd geörganiseerd op Australia Day, de nationale feestdag. Traditioneel viert iedere doorsnee Aussie dat met bier en bbq, maar zo vaderlandsgeil zijn de polospelers ook weer niet. Dat de organisator een Amerikaan is, zal misschien ook wel een rol gespeeld hebben. Het ging er opvallend harder aan toe dan voorheen. Er was immers een prijzenpot te winnen. Toch presteerde Nicky het om de zenuwslopende finale met z’n team te winnen en werd ons Belgische polo-imago niet al te veel beklad.
En nu tijd voor… muziek. Wat krijg je als je drie rockgoden en een kale supergitarist mengt? Them Crooked Vultures, juist. Voor wie niet zo mee is met de moderne muziek… Google! Hun show in Melbourne verkocht in enkele dagen uit en de heren zagen zich genoodzaakt een tweede show te spelen. Om maar aan te tonen hoe populair ze zijn. Dat was ook te zien aan de verscheidenheid in het publiek: van snotneuzen tot ouwe rockers. En ze rockten de pannen van het dak! En wij waren erbij!
Onze bezoekjes aan de musea, het strand en de stadswandelingen/shoppingtours daar bij gerekend, geeft een beeld van wat we in twee weken Melbourne gepresteerd hebben. Voor wie zich afvraagt waar we geslapen hebben: op de grond bij een vriend van een vriend en onder de brug waar het stonk naar vis. En zelf stonken we ook af en toe.
Tom en Billie Jean trotseerden de Bass Strait en Nicky en Chris het luchtruim om terug voet aan wal te zetten op de vruchtbare Tasmaanse grond. Tasmanië, zo’n negen uur varen of amper één uurtje vliegen vanuit Melbourne, is de enige Australische eilandstaat. (Bali, niet officieel meegerekend)
Tijdelijk reisden we met extra gezelschap, want Robbert studeert de komende vijf maanden aan de universiteit van Hobart en zag zijn kans schoon om met ons mee het eiland te verkennen. Het eiland is zo goed als één groot nationaal park en telt ontelbaar veel (beschermde) dier- en plantensoorten. Voor een bioloog in spé (Robbert) is dat een natte droom die in vervulling gaat. Voor de rest (wij dus) was het meer dan de moeite. Twee weken reden we het eiland rond en de foto’s spreken voor zich.
Ondertussen zijn we weer in Melbourne en vertrekken we morgen richting Sydney, via Canberra. Naarmate de zoektocht eindigt, moet er ook één en ander geregeld worden, vooral de verkoop van Billie Jean. Maar ook nog veel meer. U duimt toch ook?
0 Reacties tot “U duimt toch ook?”