Greets from Wellington, NZ!

Over iets meer dan twee weken staan we terug in België, maar daar denken we dezer dagen niet al te veel aan. Na het zware werk van de afgelopen maanden, was het tijd om uit te blazen. Aangezien we nu toch als koningen kunnen leven, hebben we onszelf getrakteerd op een veertiendaags plezierreisje. Met een huurauto doorkruisen we Nieuw-Zeeland van noord naar zuid. En nu, in Wellington, zitten we -letterlijk en figuurlijk- halfweg.

Maar we spoelen even vier weken terug…

Vooraleer we in Sydney arriveerden, maakten we een korte tussenstop in de Australische hoofdstad Canberra. Een saaie, ongeliefde, ceremoniële of puur administratieve stad volgens de meeste Australiërs. Wij vonden het al bij al nog meevallen, maar meer dan een dag konden we er toch ook niet vullen.

Eens in Sydney moest er snel werk gemaakt worden van de verkoop van Billie Jean. We hoopten ze kwijt te raken voor een goeie tienduizend dollar, maar de eerste cardealer lachte ons letterlijk in ons gezicht uit. Een campervan met meer dan driehonderdduizend kilometers op de teller heeft toch niet zo’n hoge marktwaarde als gehoopt. En aan andere backpackers verkopen was ook geen ideale oplossing, want daar wrong het administratieve schoentje…misschien ‘t enige waar je Australië (of enkel Queensland) kan voor vervloeken. We probeerden ons geluk bij nog meer opkopers, maar het baatte niet. Met pijn in het hart hebben we ze met beperkt verlies verkocht aan Steven Don. Lichtpunt in de duisternis kwam er na de verkoop, toen Steven’s mechanicien uit de biecht klapte en ons gerust stelde dat wij er echt wel een goeie zaak aan gedaan hadden. “He’s such an idiot for buying it for that money. It’s worth half of what he paid….”  Achja… des te beter was het gevoel toen we de cheque van 7,500 dollar konden innen!

Twee weken hebben lang we dan gelogeerd in The Pink House en maakten we eindelijk kennis met de backpacker lifestyle: lang in je bed liggen, veel zuipen en feesten. Wij kozen voor een iets saaiere altenatief… maar we hebben ons zeker niet minder goed geamuseerd. Sydney was trouwens in deze periode hét gay-capitaal van de wereld dankzij het wereldbekende Mardi Gras festival, de holebi-hoogmis zeg maar. Het zal niemand verbazen dat er in een stad zoals Sydney nog meer te doen viel dan homo-kijken of -ontwijken… Een kleine opsomming:

• rugbywedstrijd kijken in het Olympisch Park
• bikepolo spelen
• douchen aan Bondi Beach
• met LEGO spelen
• Omar, de pro-skater, vinden
• tribuut brengen aan Nina Simone in het Opera House
• theepotjes drinken en dansen
• physiotherapeutische bezoekjes maken
• postpakketjes versturen
• gratis bezoekje aan het Wildlife Park brengen, dankzij Joy

Joy is de dochter van Vlaamse vrienden van Nicky’s mams. Zij woont al een aantal jaar in Sydney en wij waren meer dan welkom om eens langs te komen. Ook haar gastvrijheid kent geen grenzen want Joy helpt ons tijdelijk uit de nood met het stockeren van onze overtollige bagage. Als we terug in Sydney landen na onze NZ-trip, kunnen we de laatste nacht bij haar terecht. Goed voor een frisse douche en een zachte matras, dankjewel Joy!

De naakte feiten

Wie kickt op cijfers, wist-je-dat’jes of niets beter te doen heeft dan deze blog te volgen, leest best verder. Na al de mooie verhaaltjes en beeldjes, is het tijd om de naakte feiten te presenteren.

• Exact 291 dagen zijn we van huis geweest.
• Pas op de twintigste nacht sliepen we voor het eerst in onze bus, en dat was een nacht om nooit te vergeten.
• In totaal reden we een kleine 26000 kilometer.
• Maar liefst 3515 liter bezine ging er door Billie Jean’s brandstoftank. Da’s goed voor 4785 dollar!
• Gemiddeld dronk Billie Jean 13,76 liter per 100 kilometer.
• Uiteindelijk kostte de zoektocht ons 145 dollar per dag, incl. transport én overnachting voor drie.
• Brandstofprijzen in Australië verschillen nogal van streek tot streek. Het duurste was 1,88 dollar per liter en het goedkoopste was 1,13 dollar per liter.
• In 9 maand tijd hebben we (amper) 6 keer de vuile was gedaan.
• Aal 35 kilo bagage is per post naar België opgestuurd, en nog maken we ons zorgen over overgewicht.
• De échte Omar heeft de Boomse horeca nieuw leven in geblazen en mag alvast drie minischotels kip voor ons warm houden!

We zijn hier bijna klaar, maar hou alvast een stapel mooie foto’s van Nieuw-Zeeland en nog meer stapels verhalen van ons tegoed!

Tot binnenkort!